اولین مورد تنظیم ولتاژ خروجی و کنترل شدت نور با کنترل الکتریسیته قوی از طریق الکتریسیته ضعیف است. زیرا روشنایی سطح یک جسم با توانایی بازتابی سطح و شدت نور روشن کننده تعیین می شود. برای کنترل شدت نور، با فرض حذف عوامل نور و رنگ، با تنظیم روشنایی نسبی، صحنه روی صحنه میتواند حس سلسله مراتب داشته باشد، فضا را تا حد معینی گسترش داده و صحنه را فضا همچنین می تواند مسطح شود. یا اینکه شیء را همانگونه که هست جلوه دهد یا اصالت خود را از دست بدهد و معانی دیگر را بازسازی کند. در حین مدلسازی، حس «سبکی» قوی به فرم فضای صحنه میآورد. مانند کلید بالا، کلید پایین و احساس کلی از میان تن.
ثانیاً، سایه ها یکی دیگر از عوامل بسیار بیانگر به دلیل نور هستند. نور و سایه مکمل یکدیگر هستند. قدرت درونی سایه گاهی ظریف و عمیق است و گاهی گیج و ناتوان است. در صحنه تئاتر، نور با کنتراست قوی یا نور کلیدی با جهت تابش واضح می تواند سایه های قوی ایجاد کند. در زیر سایه ضخیم، می توانید به فکر عمیقی بیفتید، گویی نیروی قدرتمندی وجود دارد که شما را وارد موقعیت دراماتیک می کند. در زیر نور پراکنده با کنتراست ضعیف، سایه ظریف و تار می شود و سایه مه آلود و گرفتن آن دشوار می شود. سایه های قطره ای می توان گفت سایه های خاصی هستند. هنگامی که یک سایه در یک موقعیت محلی خاص از یک شی ظاهر می شود، شکل خود جسم به دلیل تفاوت بین تاریکی و روشنایی سایه تغییر می کند، یعنی سایه از قدرت مدل سازی خود استفاده می کند تا مقداری از آن را کم کند. شی بخشی از شکل تغییرات جالبی ایجاد کرده است. و زمانی که سایه به طور مستقل در فضای صحنه وجود داشته باشد، خود سایه شکلی بلامنازع است. در یک صحنه خالی، بازیگر خارج از فضای صحنه قاب است (یعنی در دید تماشاگر نیست) و تنها سایه هایی توسط شخصیت های تصویر (چه در آسمان، چه روی فیلم، یا روی زمینی که با تمایل خاصی دیده می شود)، این نوع عکس که عمدتاً از سایه ها تشکیل شده است، اغلب تأثیر بصری غیرمنتظره ای ایجاد می کند.
وقتی صحبت از رنگ نور می شود، رنگ روشن توسط نور با طول موج های مختلف تولید می شود. رنگ یک جسم به جذب و بازتاب نور توسط سطح ماده بستگی دارد. محاسبه نور و رنگ روی صحنه از قانون «افزودن» پیروی می کند که با قانون «تفریق» برای مواد نقاشی متفاوت است. تمام رنگهای روی صحنه در نهایت به چشم تماشاگر میروند، بنابراین پذیرش و درک رنگ از فردی به فرد دیگر متفاوت است. علاوه بر این، تفاوت در این عوامل سازندگان نیز منجر به تفاوت در انتخاب رنگ ها در خلقت خواهد شد، بنابراین از این منظرها، رنگ ها تار می شوند. این یک واقعیت غیرقابل انکار است که رنگ ها می توانند چیزها را بیان کنند. درک و استفاده از رنگ شخصی سازی شده است. اما قوانین خاصی برای خود رنگ وجود دارد. رنگ ها دارای ویژگی های گرما، سبکی، خلوص و ... هستند که هر یک از بیان قوی برخوردارند و می توانند تضاد پیچیده و رابطه ای هماهنگ با یکدیگر ایجاد کنند. اما وجود رنگ همیشه به شکل خاصی متکی است، حتی مه صبحگاهی وصف ناپذیر، که ممکن است به این دلیل باشد که رنگ همیشه با نور و ماده بیان می شود. بنابراین رنگ و شکل همیشه مکمل یکدیگر هستند. آنها می توانند معانی یکدیگر را گسترش دهند و همچنین می توانند معانی یکدیگر را تحریف و تغییر دهند. اشکالی که رنگ شدید را نشان می دهند، موجی از انرژی را به ما می دهند، شاید دقیقاً به این دلیل که نور در ظاهر رنگ در اجسام شرکت می کند.
در صحنه نمایش مدرن، وحدت نور، رنگ و شکل دیالکتیکی است. با توجه به نیاز پلان های خاص امروزی می توان از نور و رنگ برای تقویت شکل استفاده کرد و یا نور و رنگ را در مقابل شکل قرار داد تا احساسات درونی شخصیت ها را بیان کند. اما به طور کلی استفاده از نور و رنگ باید در راستای طرح و لطف کلی کارگردان باشد و در عین حال باید تزکیه نفس خود را بهبود بخشیم تا در درک و فهم پیشرفت کنیم. کاربرد رنگ






